نوستالژی های سال ها بعد!...

به قرن ها ادبیات خیانت نکنیم

باید ادبیات را از عادت کردن ِ مردم به زیاده از حد ساده نویسی نجات داد! این عادت ِ خوبی نیست. این عادتِ ضربه زننده ای ست؛ ضربه زننده به سطح ِ سواد و سلیقه ی جامعه. و کم طاقت تر و کم حوصله تر از همینی که هست می شویم، نسبت به فعل ِ "خواندن"! محض رضای ادبیات و واژه ها، بیایید با مجوز و حکم ِ امروزی بودن، به قرن ها ادبیات خیانت نکنیم! منظور از ادبیات مدرن و امروزی، صرفا فقط ساده و ساده و ساده تر نویسی نیست! باید همچنان یک مرزی بین "نوشتن" و "دلنوشته نویسی" وجود داشته باشد! باید یک مرزی بین نوع جمله بندی های یک "نوشته ی ادبی" با جمله بندی های "حرف زدن" وجود داشته باشد؛ حالا البته چه بهتر که با موضوعات و به شیوه ای غیر کلاسیک و امروزه و این نسل پسند تر! ولی ما داریم توی ادبیات ِ این روزها، متاسفانه با سرعت نور، پیش می رویم به سمت نابود کردن ِ این مرز ها! وحشتناک نیست؟ حداقل آن قدری وحشتناک هست که من یکی را بتواند بترساند!

 

                                                                           مهدیه لطیفی
                                                                           زمستان 90

   + مهدیه لطیفی ; ۸:٢٤ ‎ب.ظ ; پنجشنبه ٢٩ دی ۱۳٩٠