موبایل که نبود هم "نگرانی" ها کمتر بود، هم "سوء ظن" ها!
حالاها که موبایل هست تا یکی برنمی داره یا خاموشه، یا میگیم: حتما با یکی هست که نمی تونه برداره! یا میگیم: نکنه یه بلایی سرش اومده؟!... بیخیال بابا، لابد دلش نخواسته حرف بزنه؛ فقط همین!
تازه به مردم هم که نمیشه صادقانه گفت حس حرف زدن نداشتم؛ وگرنه سناریو آغاز می شود: تو دیگه منو دوستم نداری!... راستشو بگو رفتی با یکی دیگه؟!... افسرده شدی؟ چی شده؟ کی چی کارت کرده!!؟... مگه من چه گیری به تو دادم؟! مگه من چی کارت کردم!؟... آره؟ از من خسته شدی؟... یعنی من برم بمیرم!؟... نکنه مشکل فقط منم؟ اگه مشکل فقط منم نمی خواد خاموش کنی، من خودم زنگ نی زنم خیالت راحت، خوش باشی! اصلا دلتم بخواد با من حرف بزنی! خدایی یه خط دیگه نداری؟!! حتما داری!... حالا من از کجا پیدات کنم!؟... اوکی اصلا خاک بر سر من! تقصیر خودمه! از اولشم باید می فهمیدم تو یه خائن و بازیگر بزرگی! بی معرفت! بی احساس! و... و... و...
من کمپین ساختن بلد نیستم اما یکی بیاد یه کمپین بسازه تحت این عنوان که "بیایید موبایل هایمان را دور بریزیم و یک سر سوزن خوشبخت تر شویم!"