نوستالژی های سال ها بعد!...

من که جايم نمی شود

گیتار زدن یک طرف ، گیتار دست گرفتن و رو به راه کردن انگشت های دست چپ هم یک طرف ، حوصله ام دارد سر می رود از این همه نابلدی . همیشه خیال می کردم تنها قشر خوشبخت زمین ، توریست جماعتند . یکی از شبکه های خارجی ، برترین های پاتیناژ جهان را نشان می داد امروز تمام روز را ؛ تاب این همه رویا و آرامش و تقدس و افسانه و حركات دور از برنامه ریزی بدن را نیاوردم و کلافه شدم ! شاید اینها از توریست ها هم خوشبخت تر باشند ، نمی دانم ! به هر حال من که توی هیچ دسته ی خوشبختی جایم نمی شود !

   + مهدیه لطیفی ; ٩:٠٤ ‎ب.ظ ; پنجشنبه ۱۱ بهمن ۱۳۸٦