نوستالژی های سال ها بعد... (برف روی خط استوا)

احساس بی مخاطب، مخاطب بی احساس

سیاه چال هایی توی سرم کنده اند، سیاه چال هایی توی سرم کنده اند در حکم گورهای دسته جمعی، و یک عالمه احساس عاشقانه را ریخته اند تویش نامرتب و بی اساس و الی اللهی! من با این همه احساس بی مخاطب چه کنم!؟ من با این همه مخاطب بی احساس چه کنم!؟

   + مهدیه لطیفی ; ۳:٥۸ ‎ب.ظ ; سه‌شنبه ۱۸ اسفند ۱۳۸۸