نوستالژی های سال ها بعد... (برف روی خط استوا)

چه فاخته چه کرکس

من و تو ، با تویی ام که شعر می نویسی ، بیا فکر نکنیم شق القمر کرده ایم ، غم که بیاید ، در و دیوار شاعر می شوند !

 

پ.ن: بر حضور مجروحم ، چه فاخته چه کرکس !

   + مهدیه لطیفی ; ۱٢:۳٥ ‎ق.ظ ; شنبه ٢٦ بهمن ۱۳۸٧