نوستالژی های سال ها بعد... (برف روی خط استوا)

آنها که در دلم روییده بودند...

آنها که در دلم روییده بودند
علف های هرز نبودند
گل های عمر جاوید بودند
که به احترامشان
کلاه از سر باید برمی داشتی

آنها که در دلم
بی تفاوت به هرچه زمستانِ آزگار
روییده بودند و
رویانده بودند مرا و
روی برگرداندی
علف نبودند
اما هرز رفتند!
 
10 فروردین 1394

   + مهدیه لطیفی ; ٦:٢٦ ‎ق.ظ ; یکشنبه ٢٥ تیر ۱۳٩٦