دل اگر گواهی ندهد، هیچ غلطی نمی توان کرد! دقیقا هیچ غلطی! هرچند، خودمانیم، دل اگر گواهی بدهد هم، معمولا گواهی های چپ و چوله و غلط خواهد داد!! انگیزه مهم ترین محرک است؛ برای یک غلطی کردن. و دیگر هیچ...

من: خدایا بیا و یه کاری کن من پولدار شم برم سفر دور دنیا!
خدا: مگه من وجود دارم؟
من: نه!
خدا: پس خفه شو!

باید ادبیات را از عادت کردن ِ مردم به زیاده از حد ساده نویسی نجات داد! این عادت ِ خوبی نیست. این عادتِ ضربه زننده ای ست؛ ضربه زننده به سطح ِ سواد و سلیقه ی جامعه. و کم طاقت تر و کم حوصله تر از همینی که هست می شویم، نسبت به فعل ِ "خواندن"! محض رضای ادبیات و واژه ها، بیایید با مجوز و حکم ِ امروزی بودن، به قرن ها ادبیات خیانت نکنیم! منظور از ادبیات مدرن و امروزی، صرفا فقط ساده و ساده و ساده تر نویسی نیست! باید همچنان یک مرزی بین "نوشتن" و "دلنوشته نویسی" وجود داشته باشد! باید یک مرزی بین نوع جمله بندی های یک "نوشته ی ادبی" با جمله بندی های "حرف زدن" وجود داشته باشد؛ حالا البته چه بهتر که با موضوعات و به شیوه ای غیر کلاسیک و امروزه و این نسل پسند تر! ولی ما داریم توی ادبیات ِ این روزها، متاسفانه با سرعت نور، پیش می رویم به سمت نابود کردن ِ این مرز ها! وحشتناک نیست؟ حداقل آن قدری وحشتناک هست که من یکی را بتواند بترساند!

                                                                           مهدیه لطیفی
                                                                           زمستان 90

می لرزد! موجودی هم اندازه ی قالب تن ِ من و از داخل مماس با پوستِ تنم، مدام می لرزد و من لرزیدنش را حس می کنم! دعا بفرمایید دیوانه نشوم!

آدم های نمایش:

دختر
پسر

لکیشن:

یک جای خیلی بلندِ مشرف به شهری شلوغ و دیوانه کننده

پرده ی اول و آخر:

پسری بر سنگی منگی چیزی، منگ و مجسمه وار نشسته است و زل به نقطه ای نامعلوم زده است.  دختری می آید و کنارش می نشیند.

دختر: اون پایین به نظرت الان تعداد آدمای خوشحال می چربه یا آدمای غمگین؟!

پسر جوابی نمی دهد.

دختر: احساس رسالت و مسئولیت می کنم نسبت به همه ی غریبه های دنیا! هیچ می دونستی من تو رو نمی شناسم!؟ آره خب معلومه که می دونستی؛ چه سوال احمقانه ای!! داشتم می گفتم... احساس می کنم باید همه شونو نجات بدم، حتی اگه اثرات منجی گری م در بهترین حالتِ ممکن، تازه اگه یارو رو عصبانی نکنه، فقط چند دقیقه ادامه داشته باشه؛ اما ارزششو داره فکر می کنم! حالا به نظرت تو رو عصبانی می کنه و منو پرت می کنی پایین؟ یا میشه به اون چند دقیقه امیدوار بود؟

پسر جوابی نمی دهد.

دختر: یعنی از اولش اینجوری نبودما. امروز صبح که بیدار شدم دیدم اینجوری شدم! دیشب قبل خواب هیچ ایده ای نداشتم که فرداش که میشه امروز، همچین اتفاقی ممکنه بیفته! اتفاق هم که نه حالا! هیچی هم نخوردم و نزدم؛ باور کن! فقط مسواک زدم و خوابیدم! همین! حتی فیلمی چیزی هم ندیدم، کتاب هم نخوندم؛ بهت اطمینان می دم که تحت تاثیر هیچی نیستم، اما باید تو رو نجات بدم! این همه ی چیزیه که می دونم! البته از نیم رخت هم میشه فهمید که آدم خوشگلی نیستی که فکر کنی عاشقت شدم، هر کس دیگه ای هم الان اینجا جای تو نشسته بود و اینجوری غمزده بود فرقی نمی کرد؛ اونوقت اون الان اینارو به جای تو می شنید. خیلی حرف می زنم؟ آره خیلی حرف می زنم. البته از اولش اینجوری نبودم.

پسر جوابی نمی دهد.

دختر: من فکر می کنم تعداد آدمای غمگین می چربه، و این مسئولیت منو سنگین تر می کنه! البته اونایی که توی خونه هاشون ماتم زده ن به من هیچ ربطی ندارن! می دونی که نمیشه راه افتاد و دونه دونه در خونه ی مردم رو زد! خدا رو شکر که تو زدی بیرون...!

پسر جوابی نمی دهد.

دختر:  می دونی جالبیش کجاشه؟ جالبیش اینجاشه که هیچ علاقه ای ندارم که بدونم چته! اصلا مگه فرقی هم می کنه؟ مسائل خصوصی تو به من چه؟ برای من فقط همین که الان یه لحظه توی ذهنت به خودت بگی: "این دیگه کیه؟" کاملا کافیه!! تازه اگه بدونم چته احتمالا می خوام همه ش حول و حوش همون حرف بزنم و این دقیقا یعنی متمرکز شدن و غرق تر شدن توو فاجعه ای که از اولش اونقدرا هم فاجعه نبوده! می بینی؛ مسخره ست. مثل خیلی از چیزای دیگه ی دنیا که مسخره ن! شک ندارم اگه حوصه ی شنیدنِ حتی یک کلمه راجع به چیزایی که توی سرت دارن می کُشنت رو داشتی که الان اینجا ننشسته بودی؛ و حتما توو مطبِ یک دکتر دیوانه تر از خودت بودی. یادم رفت بگم اونایی که اینجور جاها میرن هم به من ربطی ندارن!

پسر: سیگار داری؟

دختر: داشتم؛ همه شو دادم به قبلی ها! الان خیلی هاشون اون پایینن و معلوم نیست دارن به چی فکر می کنن؛ اما حتما دارن به چیزایی فکر می کنن که دیشب قبل خواب هیچ ایده ای ازش نداشتن!

پسر: پرسیدم سیگار داری؟

دختر: کِی پرسیدی؟ حواسم نبود. (پاکت سیگاری از جیبش درآورد به پسر تعارف می کند)

پسر هیچ عکس العملی ندارد و سیگاری بر نمی دارد.

دختر نخی برداشته بین لب های خودش می گذارد و می گوید: فندک داری؟ کبریت هم قبوله!

پسر: داشتم؛ دادم به قبلی ها یادشون رفت پس بدن!

دختر سیگار را از لب برداشته و می گوید: ببین من دیگه وقت ندارم. تعداد غریبه های غمگین دنیا داره سر به آسمون می زاره، و هیچ معلوم نیست من فردا هم همین احساس رو داشته باشم یا نه! شاید فردا صبح بیدار شم و دنبال یه راهِ حل بگردم واسه گند زدن به حالِ اندک آدم های خوشحال ِ دنیا!! (با دست به کسی چند متر آن طرف تر که ما نمی بینیمش اشاره می کند و:) مثلا اونو ببین؛ شاید اگه همین الان نرم کنارش امشب خودکشی کنه! کسی چه می دونه!؟ به نظرت خدا اینجور چیزا رو می دونه؟!

پسر نه به جهتِ اشاره شده نگاه می کند، نه جوابی می دهد.

دختر بلند می شود و در حال دور شدن می گوید: اما موفق شدم. چون تو امشب به احتمال نود و نه ونیم در صد، دیگه این کارو نمی کنی!

دختر از صحنه رفته است. پسر سیگار و فندکی از جیبش بیرون آورده و روشن می کند! همچنان زل زده به نقطه ای نامعلوم.

موبایل که نبود هم "نگرانی" ها کمتر بود، هم "سوء ظن" ها!
حالاها که موبایل هست تا یکی برنمی داره یا خاموشه، یا میگیم: حتما با یکی هست که نمی تونه برداره! یا میگیم: نکنه یه بلایی سرش اومده؟!... بیخیال بابا، لابد دلش نخواسته حرف بزنه؛ فقط همین!
تازه به مردم هم که نمیشه صادقانه گفت حس حرف زدن نداشتم؛ وگرنه سناریو آغاز می شود: تو دیگه منو دوستم نداری!... راستشو بگو رفتی با یکی دیگه؟!... افسرده شدی؟ چی شده؟ کی چی کارت کرده!!؟... مگه من چه گیری به تو دادم؟! مگه من چی کارت کردم!؟... آره؟ از من خسته شدی؟... یعنی من برم بمیرم!؟... نکنه مشکل فقط منم؟ اگه مشکل فقط منم نمی خواد خاموش کنی، من خودم زنگ نی زنم خیالت راحت، خوش باشی! اصلا دلتم بخواد با من حرف بزنی! خدایی یه خط دیگه نداری؟!! حتما داری!... حالا من از کجا پیدات کنم!؟... اوکی اصلا خاک بر سر من! تقصیر خودمه! از اولشم باید می فهمیدم تو یه خائن و بازیگر بزرگی! بی معرفت! بی احساس! و... و... و...
من کمپین ساختن بلد نیستم اما یکی بیاد یه کمپین بسازه تحت این عنوان که "بیایید موبایل هایمان را دور بریزیم و یک سر سوزن خوشبخت تر شویم!"

نوشتنم می آمد پریشب، کم هم نه که زیاد! ننوشتم؛ پرید! نوشتنم نمی آید الان؛ و نمی دانم این اندوهِ بزرگی ست یا نه!؟ نمی دانم اصلا اندوه چیست!؟ یا وقتی اندوهناک می شویم، این اندوه از کجا می آید؟ به کجا می رود؟ کجای تنمان می نشیند که دلمان هیچ چیز نمی خواهد دیگر؟! خلاصه که با وجودِ این همه ندانستنی و بی هیچ تعریفِ تعریف شده ای، "من حجم انبوهی از اندوه های فراموش شده ی تو ام"!؛ نوشتنم هم نمی آید! پریشب می آمد، ننوشتم؛ پرید!

 موسیقی و قهوه های عصر و خاطراتی که بهتر بود رخ نمی دادند؛ تنها چیزهایی اند که حقیقت دارند!!

پروردگارا، باریتعالی، شما پسر عمویی پسر خاله ای چیزی که ندارید!؟ دارید...!؟؟ خب اگر ندارید پس بی زحمت به خاطر بی کسی ِ هفت میلیارد نفر، از خواب بیدار شوید! لنگِ ظهر است!

نه قرار است کسی را بفهمیم، نه کسی قرار است بفهمدِمان، نه قرار است کسی را تغییر بدهیم، نه تغییر کنیم، نه قرار است انتظاری از کسی داشته باشیم، نه قرار است به کسی گیر بدهیم؛ فقط باید دوست داشته باشیم! حتی شده هزار بار اشتباه کنیم دوباره باید دوست داشته باشیم؛ تا زندگی بشود نسیم خنکی که نمی دانم از کجا می وزد اما می وزد!

به آیدا نمی دانم چی:

شب از نیمه گذشته است و تو از پشت سال ها، بی هیچ سابقه ای از هیچ نوع از دوستی و دشمنی و توقع و حتی بی هیچ نشانه ای، نشسته ای رو به روی من اما تنها تر از من؛ نشسته ام رو به روی تو اما تنها تر از تو، و سیگار می کشی پشت سیگار، و سیگار می کشم پشت سیگار، و دیازپام می خوری روی نسکافه ی سرد، و نسکافه ی سرد می خورم روی دیازپام، و "خدا" خنده اش می گیرد این وسط از...؛ خدا!؟ نه؛ خدا که خواب است، قرن هاست که خواب ست! تصحیح می کنم...، و "شب" خنده اش می گیرد این وسط از اینکه تو نمی دانی دلت می خواهد بالاخره بخوابی یا می خواهی بمانی؟! ربطِ نسکافه به دیازپام چیست آیدا؟ تو از یک شکستِ عاشقانه برمی گردی، من از یک شکست عاشقانه برمی گردم، فرزانه را تو نمی شناسی، تمام زنان زمین از یک شکست عاشقانه برمی گردند، و تکلیفشان را کسی روشن نمی کند جز Pedro Almadoar در فیلم Volver! گیرم که بازیگر مرد نداشته باشد اصلا یک فیلم؛ به خدا هیچ طوری نمی شود!! تکلیف تو با دنیای من اما معلوم است، دور ِ دوری... مثل خودم از من، مثل خودم از همه، مثل همه از من!... تکلیف تو با موسیقی هایی که دوستشان دارم هم معلوم است، دوستشان داری آنگونه که کسی ندارد، البته منهای خودم! هوا را طوری کرده اند امشب این موسیقی هایی که با هم کنارشان چادر زده ایم، که هوا به سر آدم می زند برود برود برود تا دورترین و درب و داغان ترین کافه ی لندن، پاریس، ایتالیا، یا هر کجای دیگر ِ صدها سال پیش؛ تکیه بزند به میزی چسبیده به دیواری، و تا ابد نسکافه های سردِ سال ها بعد را، نسکافه های سرد امشب را هم بزند!! و به هیچ کجایش هم نباشد که چقدر این سطر قبلی سوررئال بود! و بگوید همین موسیقی ها را عشق است و همین فیلم ها را، همین شعر ها را و همین قرص ها را حتی! هیچ شکستی نمی تواند آن قدر ها مهم باشد، وقتی قرار است همین روزها بی سر و صدا، ی آنکه خواب خدا را به هم بزنیم، برویم!... نوشتن ندارد این ها!... بخند؛ بگذار تلخ تر از این که هست نشود این نوشته؛ که من دیوانه ی این منگی ِ این موسیقی و این قرص هایم امشب؛ و دیوانه ی این منگی ِ ساعتِ 3:55 دقیقه ی صبح!

جناب خدا، ما که پایی نمانده برایمان برای بالا آمدن از این همه پله؛ جسارتا خودتان پله های صعب العبور بارگاهتان را یک توکِ پا تشریف بیاورید پایین! هیچ فکر نکرده اید که شاید ما هم حرفی برای زدن داشته باشیم!؟ یا نکند شما هم چرتکه به دست، نگران سود و صرف و ضررتان هستید!!؟ نگران نباشید، ما حتی چای هم دم کرده ایم برایتان جناب خدا! دو دقیقه محض رضای خودتان، آقای ابی را بیخیال شوید!

                                                                با تشکر
                                                                امضا: من ِ من

برج ها به آسمان رسیده اند و آسمان چمدان به دست و مردد و مات، مانده است که به کدام جای آرام جهانِ جهمنی راه ببرد؟!

دوباره ده روز اول محرم، دوباره جهل، دوباره نادانی، دوباره قمه زنی بر فرق سر، دوباره علم و علامت کشی و صد ها کیلو آهن را به کول کشیدن، دوباره زنجیر زنی به کتف های خود وسط خیابان؛ و دوباره ماشین هایی که پشت راه بندان ِ این زنجیر زن های عزیز به بیمارستان ها نمی رسند!! راستی سوال دارم! اگر هر کدام از شما ایرانی نبودید و ایران را تا به حال ندیده و نشنیده بودید، از دیدن این حرکات و تصویر ها چه برداشتی جز جهل و حماقت و تعجب می توانستید داشته باشید؟! صادقانه و منصفانه جواب بدهید!!... یا اصلا شما خودتان را بگذارید جای خدا!! کدامیک از این کارها می تواند ثواب داشته باشد!؟؟ این که حال و هوا یک جوری است و خیلی خاص است و عرفانی و رویایی و معنوی و الهی و آسمانی است و این حرف ها، صرفا، و فقط، حاصل نوستالوژی های کودکی است و تفاوت و تنوع و حس با هم بودن؛ که به لطف این مملکت به هیچ شکل ِ درستی و در جای خود، فرصتِ وجود پیدا نمی کند! دوباره نوحه خوانی و گریه های دروغ و قصه هایی که اکثر قسمت هایش اساسا با عقل هیچ عاقلی جور در نمی آید، مثلا مداحان عزیز بسیار دقیق می دانند که کدام تیر از چپ یا راست، و دقیقا با کدام درجه و زاویه از کجا رد شد؛ که نمی شود که بشود؛ و خیلی چیزهای دیگری که نمی شود که بشوند! دوباره دیگ دیگ غذا پختن برای فک و فامیل و در و همسایه و آشناهای سیر، و دوباره دعوا و چک و چانه و از سر و کول هم بالا رفتن سر گرفتن غذا برای دور ریخته شدن! نذر کرده ای؟ اعتقاد داشته ای؟ جوابت را گرفته ای؟ چقدر هم خوب؛ ولی جور دیگری نمی توانی خرج بدهی که به کسی برسد که نیازش داشته باشد!؟ مثلا حالا که خیلی ناراحتِ اسرای کربلای، نمی شود یک زندانی آزاد کنی؟؟! گریه کنید.. گریه کنید... بدویید و گریه کنید که ثواب دارد!! کدام کسی می رود پشت منبر که خانم ها و آقایان نمی خواهد گریه کنید؛ این روزها کاری کنید که یک انسان دیگر هم گریه نکند!!؟ دوباره فکر نکردن، دوباره جهل، دوباره حرص خوردنِ من و امثال من! دنیا پر از ظلم است، تمام تاریخ پر از جنگِ نابرابر است؛ پر از شکنجه، پر از درد، پر از مظلومیت و آتش، پر از زنان و بچه هایی که...، حرص می خورم این روزها، حرص می خورم، ترجیح می دهم برای همین ظلم ها و همین جنگ های همین امروز ِ هر کجای جهان، عزا بگیرم، که نه 72 نفر کشته می دهند و نه ده روزه تمام می شوند! ترجیح می دهم احساس تنوع طلبی ام را هم طور دیگری ارضا کنم!

گاهی زندگی یعنی پشت کفش هایت را بخوابانی و سلانه سلانه بکشانی خودت را به بطن تنهایی خودخواسته. گاهی زندگی یعنی دوست داشتن را بپیچی لای دستمالی روزنامه ای چیزی و بگذاری اش بالای کمدی پایین تختی جایی و با دست هایی در جیب آنقدر بیخیال بروی که دلت نخواهد سر برگردانی حتی؛ و مدام بگویی من خوبم، خوب؛ خوب ِ خوب اما خالی. گاهی زندگی می طلبد بودا را جدی بگیری!

این پست خالی از هرگونه ارزش ادبی، فلسفی، علمی، و حتی سرگرمیایی ست! حتی برای خالی نبودن عریضه هم نیست!
چند دقیقه پیش به این کشفِ شوق آور رسیدم که صدای ترکاندن این پلاستیک های دایره ای دایره ای که خیلی دوستشان دارم، و صدای بلال روی آتش دقیقا یکی ست!
همین
و واقعا فقط همین

زر مفت نزنید! در نبودنِ کسی که می خواهی کنارت باشد هیچ حکمتی نیست! حکمتی نیست، قسمتی نیست، یا پای حماقت من در میان است یا تو؛ یا هر دو در یک زمان به یک اندازه هم را نمی خواهیم! این وسط هیچ خداوند قادر متعالی وجود ندارد! تقدیر؟؟! این وسط فقط منم و تویی و میزان بسایر زیادی حماقت!

آدم های زیادی ادعا می کنند که تو را دوست دارند؛ آدم های زیادی ادعا می کنند که تو را بهتر از خودت می شناسند، و تو با این همه، همیشه تنهایی!! این وسط موسیقی همه چیز ِ این دنیاست! موسیقی و البته هم زبانی های گاه و بی گاه و کوتاه با کسانی که هیچ ادعایی ندارند و قرار نیست بمانند و بفهمند و بشناسند و دوست داشته باشند و دوست داشته شوند!